niedziela, 15 maja 2011

Niezrozumiałe życie


Tonąc w naszych łzach zrozumiałam co to strach,
Nasze sny przestały istnieć, każdy spadający kamień unosi się do góry niczym jak piórko.
Lecz my spadamy w nie winnym stopniu nienawiści potykając się o skały przeszłości.
Zapominamy co widzimy, co wiemy i to czego nie chcemy lecz uczucia wciąż nie znane nam ranią nas jak wirujące gwiazdy chłonięte krwistą czerwienią.
Widzę ciebie, dotknąć chce lecz odpychasz mnie krzyczę, płaczę choć wciąż odwracasz wzrok.
Niezrozumiale wyciągam ręce a ty rzucasz we mnie ostatnie tchnienie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz