wtorek, 30 sierpnia 2011

Strumienie smutku


Jestem już zmęczona tym oszukiwaniem się, miałam nadzieję że ktoś mnie kocha, a teraz już nie widzę sensu, szansa za szansą a co się stanie z bólem który narasta we mnie z każdą chwilą, Myśli samobójcze pałętają się w mojej głowie, płacze nad losem niczym jak szalona, opętana krzyczę wyje ku wolności ręce splatam. Patrze przez okno i tylko widzę gwiazdy patrzące na żal strumieni.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz