
Marzenia takie dziwne nie planowane chcą być spontaniczne ,lecz ten kto nie potrafi marzyć czuje radość życia ,czerpiąc smaki codzienności zapominamy co to dar miłości i tak spadamy coraz niżej i niżej ,chcąc się obudzić pragniemy krzyczeć choć nie potrafimy wydostać głosu ,nasze serca płoną w nadziei chcąc poczuć jeszcze raz blask słońca.Obudzić się chcę tańczyć ,cieszyć się i słyszeć niebiański śpiew kojący ucho me w pogardzie zabrania się śmiać chcąc rzucać na nas swój blask.
Codziennym wiatrem miłosnym smakiem jest wiosna ciepła ,chłodząca na każdą okazje ciesząca ,potrafi się przyznać do bólu zadanego nam tak jak ja płacząca.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz